Tym razem opowiadanie

[gokuma]

...O nocy i autobusach. Przynajmniej częściowo.


Tytuł: Towarzysz
Autor: Gokuma
Rating: PG/PG-13
Special thx to: uknown_42 & raneczka - za breading i zmotywowanie do zapostowania tego opowiadanka :)

---------
Towarzysz
---------

 

 

 

Odkąd mój przyjaciel umarł, widuję go coraz częściej.

     Czasem, gdy idę na poranną zmianę, czeka na mnie w dużym pokoju, przyglądając się, jak zbieram się do pracy, jak szykuję sobie jedzenie, jak piję pospiesznie gorzką herbatę. Jest czwarta, gdy wychodzę z domu – wszystko wokół jest ciche, pogrążone w szarości. Stojąc na przystanku, ziewam jeszcze i trę oczy; chłodny dotyk wybudza mnie i rozglądam się, wiedząc, że nie zobaczę nikogo ani niczego. Nie teraz, gdy jest już zbyt jasno i nie ma jeszcze cienia – podjeżdża autobus, witam się ze znajomym z pracy, który kończy właśnie swoją zmianę.

    Odkąd Michał umarł, widuję go coraz częściej – czasem w ciągu dnia, gdy masa pasażerów to wsiada, to wysypuje się z autobusu, nie zwracając uwagi na siebie wzajem, spiesząc do swoich spraw, pilnując swoich toreb i numerów przystanków. Czasem dostrzegam go w lusterku – czasem widzę go, gdy jedziemy w cieniu, zwłaszcza, gdy autobus oklejony jest od zewnątrz reklamą, która przepuszcza niewiele światła. Niekiedy wychodzi na jakimś przystanku – razem z garstką innych ludzi, albo i sam (dlatego drzwi czasem się otwierają, choć nie widać żadnego pasażera). Nie ma w tym żadnego planu – Szpital, Wysoka, Siewierska, Most Rakuskiego - a potem znów zjawia się przy mnie, jakby nie wysiadł dwadzieścia kilometrów temu.

    Odkąd Michał zginął, nigdy nie wracam z klubu bez towarzystwa - mój przyjaciel zostawia mi w tym dużo swobody. Widuję go ciągle w twarzach, spojrzeniach przygodnych znajomych – ale to złudzenie, wiem, że to tylko złudzenie, zawęźlenie pragnień, poczucia winy i tęsknoty. Nie mieliśmy dla siebie czasu, teraz zabieramy czas innych - mylę imiona tak często, że tylko święty nie zacząłby być podejrzliwy. W końcu wracamy do punktu wyjścia – ja wracam do punktu wyjścia, z cichym domem, pustą połową łóżka i kompletem sztućców, których nikt nie używa.

    Odkąd Michał odszedł, nabrałem mnóstwa nowych nawyków, manieryzmów, których nikt poza nim nie rozumie. W restauracji zamawiam niepotrzebnie dodatkowe miejsce, kupuję jedzenie, którego nigdy nie lubiłem, zmieniłem gusty muzyczne: w sklepach szukam płyt zespołów, których wcześniej wcale nie słuchałem. Zdarza mi się zapomnieć zamknąć drzwi do mieszkania, albo przeciwnie – dzwonić do nich dobre parę minut, zanim przypomnę sobie, że tylko ja mam klucze. Wieczorami przełączam film na jakieś polityczne dysputy – i zasypiam, znudzony ględzeniem gadających głów, które Michała niesłychanie fascynuje. W dzień wyborów planuję odespać nocną zmianę – ale wychodzę z domu i człapię do swojego okręgu wyborczego, poganiany pełnym wyrzutu spojrzeniem.

    Odkąd Michał umarł, mówię do pustego mieszkania – które nie jest puste, przynajmniej dla mnie. Kiwam głową, zgadzając się na milczące sugestie i wychodzę na spacer w środku nocy. Nigdy mnie nikt nie zaczepia, czasem tylko koty przypatrują mi się z daleka, wiedząc, że kogoś jeszcze powinny zobaczyć i że wzrok, węch, słuch, smak, dotyk nie pozwalają pojąć wszystkiego.

[end]

Comments

[kleinesternchen.livejournal.com]

Piękne.

Połączenie codzienności z niecodziennością ujęło mnie najbardziej.

[gokuma.livejournal.com]

Fajnie, że ci się spodobało *hugs* :)

[kleinesternchen.livejournal.com]

*hugs back* :)

[shinya-diey.livejournal.com]

Smutne, ale ma w sobie to "coś". ^^

[gokuma.livejournal.com]

Dzięki :*)

[nerejda.livejournal.com]

Wpadłam przez przypadek (chyba śmiało mogę stwierdzić, że na szczęście) i bardzo mi się podobało. Tekst ma w sobie nieuchwytny urok, który sprawił, że naprawdę się w niego wczułam. Zakończenie jest świetne.

[gokuma.livejournal.com]

Bardzo się cieszę, że się podobało :) Dziękuję za opinię!

[gokuma.livejournal.com]

Szkoda trochę :( Ale zakładam, że nic nie może podobać się wszystkim *sigh*

BTW, jak tam przygotowania?

[gokuma.livejournal.com]

*Przygotowuje worek groszaków*